Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł płk Kazimierz Gotówko

 

 1998 r. płk Gotówko Kazimierz; 

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLWRP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł płk Marian Gronowski

1998 r.  płk Gronowski Marian; 

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Oddziału SSLWRP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł płk dypl. Kazimierz Bułka

 01.1998r. płk dypl Bułka Kazimierz;

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł ppłk pil. Stanisław Mazurczak

 21.01. 1998 r. ppłk pil Mazurczak Stanisław;

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł płk mgr Jan Kulesza

 31.01.1998 r. płk mgr Kulesza Jan;

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł płk mgr inż. Aleksander Podgórski

 marzec 1998 r. płk mgr inż. Podgórski Aleksander;

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł ppor. Jan Waniek

 06.03.1998 r. ppor. Waniek Jan;

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł ppłk mgr Julian Wilkoński

 07.05.1998 r. ppłk mgr Wilkoński Julian;

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł ppłk pil. Ryszard Węgrzynowicz

 czerwiec 1998 r. ppłk pil. Węgrzynowicz Ryszard;

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł ppłk mgr Władysław Cisak

 01.06.98. ppłk mgr Cisak Władysław;

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł płk Stanisław Lech

 25.06.1998 r. płk Lech Stanisław;

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł gen. broni pil. Roman Paszkowski

 15.08.1998 r. gen. broni pil. Paszkowski Roman – Dowódca Wojsk Obrony Powietrznej Kraju (1967 – 1976). Pochowany na Cmentarzu Wojskowym Powązki w Warszawie.

Roman Wincenty Paszkowski (ur. 19 lipca 1914 w Gułowie w woj. lubelskim, zm. 16 sierpnia 1998 w Katowicach) – generał broni pilot Wojska Polskiego, oficer WP od 1936, uczestnik wojny obronnej 1939, dwukrotnie ranny podczas walk, jeniec niemieckich oflagów (1939–1945), więzień okresu stalinowskiego (1951–1955), dowódca 1 Korpusu Obrony Przeciwlotniczej Obszaru Kraju (1959–1962), dowódca Wojsk Obrony Powietrznej Kraju (1967–1976), ambasador PRL w Angoli (1976–1980), wojewoda katowicki (1981–1985), przewodniczący Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa (1985–1990), poseł na Sejm PRL IX kadencji z ramienia PZPR[1], prezes Klubu Generałów WP.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

II RP i II wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

Był synem Wacława Paszkowskiego – administratora majątku ziemskiego w Gułowie – oraz Stefanii z Oprawskich. Od 1925 uczęszczał do Państwowego Gimnazjum Męskiego im. Adama Czartoryskiego w Puławach, a następnie do Gimnazjum oo. Salezjanów w Sokołowie Podlaskim. Absolwent Korpusu Kadetów Nr 3 w Rawiczu (1934), gdzie złożył maturę z zakresu przyrodniczo-matematycznego i egzamin uprawniający do rozpoczęcia nauki na drugim roku szkoły podchorążych (oficerskiej). W 1934 rozpoczął naukę w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej. Odbył praktykę w 41 pułku piechoty w Suwałkach. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 15 października 1936 i 42. lokatą w korpusie oficerów piechoty[2]. Promocji dokonał gen. bryg. Emil Krukowicz-Przedrzymirski. W latach 1936–1939 służył w 22 Pułku Piechoty w Siedlcach jako dowódca plutonu strzelców wyborowych 9. kompanii, a następnie dowódca kompanii piechoty.

wojnie obronnej 1939 walczył na czele 7. kompanii 22 Pułku Piechoty 9 DP w rejonie Jeziora Koronowskiego, pod Bydgoszczą i Kutnem, w pasie natarcia XIX Korpusu Pancernego gen. Heinza Guderiana. Jego kompania wyróżniła się w boju, a on sam podczas walk był dwukrotnie ranny (4 września przypadkowym odłamkiem, 19 września podczas nalotu na szpital, w którym leżał)[3]. Za wykazane męstwo w walce dopiero po 7 latach został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. Po dostaniu się do niewoli niemieckiej początkowo przebywał w szpitalu polowym w Dobrzelinie, a następnie w szpitalu pod Berlinem, skąd przetransportowany został do oflagu w Brunszwiku. W latach 1940–1945 był osadzony w Oflagu II C w Woldenbergu; uczestniczył w obozowym ruchu oporu organizowanym przez Armię Krajową.

W styczniu 1945 obóz został przez Niemców stopniowo ewakuowany w kierunku Lubeki, gdzie Roman Paszkowski doczekał wyzwolenia przez Brytyjczyków.

Kariera wojskowa w PRL[edytuj | edytuj kod]

Po powrocie do kraju wstąpił 25 lipca 1945 do Wojska Polskiego. Po ukończeniu kursu dowódców batalionów w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie (22 października 1945), został skierowany do Sztabu Generalnego WP. W latach 1946–1948 był szefem Wydziału Wojskowych Spraw Zagranicznych Sztabu Generalnego WP (trafił tam rok wcześniej z rekomendacji gen. Józefa Kuropieski, kolegi z czasów niewoli). Od 1948 studiował równocześnie w Akademii Sztabu Generalnego WP im. gen. Karola Świerczewskiego oraz w Szkole Głównej Służby Zagranicznej.

Uwięzienie w okresie stalinowskim[edytuj | edytuj kod]

W styczniu 1951 został bezpodstawnie aresztowany przez Informację Wojskową pod zarzutem szpiegostwa na rzecz państw zachodnich; przez 4 lata śledztwa był poddawany presji fizycznej i psychicznej, przebywał w pojedynczej celi, bez kontaktu z rodziną i możliwości odbywania spacerów. Był jednym z pierwszych oficerów przedwojennych aresztowanych w ramach śledztwa dotyczącego rzekomego spiskowania w celu obalenia siłą ustroju państwa oraz szpiegostwa, a także powiązań z grupą gen. Stanisława Tatara i gen. Jerzego Kirchmayera[4]. Rozkazem personalnym MON z 14 grudnia 1951 został zwolniony z wojska. W lutym 1955 umorzono prowadzone przeciwko niemu śledztwo z powodu braku dowodów winy i uwolniono[5].

Dalsza kariera wojskowa[edytuj | edytuj kod]

Po uwolnieniu w 1955, w latach 1955–1957 pracował jako wicedyrektor departamentu w Ministerstwie Rolnictwa.

W 1957, po zdaniu ostatnich egzaminów i ukończeniu Akademii Sztabu Generalnego oraz Szkoły Głównej Służby Zagranicznej, został przyjęty ponownie do wojska. Początkowo był kierownikiem Studium Wojskowego Politechniki Warszawskiej.

Od 1957 służył w Wojskach Lotniczych i Obrony Przeciwlotniczej Obszaru Kraju (WL i OPL OK). Był kolejno dowódcą Centralnego Stanowiska Dowodzenia Dowódcy Wojsk Lotniczych i OPL OK (1957–1959), szefem sztabu Wojsk Obrony Przeciwlotniczej Obszaru Kraju(1959) oraz dowódcą 1 Korpusu Obrony Przeciwlotniczej Obszaru Kraju (1959–1962). W 1960 ukończył kurs pilotażu i uzyskał tytuł pilota wojskowego. W październiku 1961 awansowany na generała brygady. Nominację wręczył w Belwederze przewodniczący Rady Państwa PRL Aleksander Zawadzki.

Po utworzeniu w 1962 Wojsk Obrony Powietrznej Kraju jako odrębnego rodzaju Sił Zbrojnych, został wyznaczony na zastępcę dowódcy tych wojsk do spraw szkolenia bojowego, a następnie (od 1963) do spraw liniowych. W 1967 objął stanowisko dowódcy Wojsk Obrony Powietrznej Kraju, w miejsce usuniętego gen. Czesława Mankiewicza. Przyczynił się do znaczącego rozwoju tych wojsk. W październiku 1968 został awansowany na generała dywizji. Nominację wręczył w Belwederze przewodniczący Rady Państwa PRL marszałek Polski Marian Spychalski. W październiku 1989 awansowany do stopnia generała broni. Nominację wręczył w Belwederze Prezydent PRL gen. armii Wojciech Jaruzelski. W listopadzie 1985 został oficjalnie pożegnany przez ministra obrony narodowej gen. armii Floriana Siwickiego w związku z zakończeniem zawodowej służby wojskowej i w styczniu 1986 został przeniesiony w stan spoczynku. Łącznie służył w Wojsku Polskim przez 57 lat (z pięcioletnią przerwą związaną z aresztowaniem w czasach stalinowskich), z czego aż 25 lat w stopniu generalskim.

Działalność polityczna i społeczna[edytuj | edytuj kod]

 

Ambasador Polski w Angoli, gen. dyw. Roman Paszkowski z małżonką Aleksandrą (z prawej) składają życzenia Prezydentowi Ludowej Republiki Angoli Agostinho Neto i jego małżonce Eugenii z okazji Nowego Roku 1978, Luanda, Angola, 1978

Od 1946 do 1948 członek PPR, a od 1948 do 1990 członek PZPR. W latach 1976–1980 urlopowany z wojska w związku z wyznaczeniem przez Radę Państwa na stanowisko ambasadora PRL w Angoli, a od 1979 także na Wyspach Świętego Tomasza i Książęcej. W stanie wojennym 16 grudnia 1981, już po tragedii w kopalni Wujek wyznaczony przez premiera gen. armii Wojciecha Jaruzelskiego na stanowisko wojewody katowickiego. Na stanowisku wojewody przyczynił się do uspokojenia nastrojów na Śląsku, za co otrzymał m.in. podziękowania od biskupa diecezji katowickiej Herberta Bednorza. W styczniu 1984 zasiadł w egzekutywie Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Katowicach[1].

 

Spotkanie kierownictwa MON ze wszystkimi generałami, oficerami i żołnierzami WP wpisanymi do Honorowej Księgi Czynów Żołnierskich od czasu jej ustanowienia z okazji 40-lecia Zwycięstwa, Sala Zwycięstwa Muzeum Wojska Polskiego, 9 maja 1985. Od lewej: kontradmirał Aleksy Parol, gen. broni Józef Użycki, gen. bryg. Marian Pasternak, gen. broni Józef Baryła, gen. bryg. Henryk Kondas, gen. bryg. Władysław Jura, gen. dyw. Wiesław Wojciechowski, NN, gen. dyw. pil. Roman Paszkowski, gen. armii Florian Siwicki, płk Henryk Gradzik, płk Roman Leś, płk Tadeusz Bieniasz, NN, gen. broni Mieczysław Obiedziński, płk Stefan Rutkowski, płk prof. Stanisław Barański i inni

W latach 1985–1990 pełnił funkcję przewodniczącego Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa. Inicjator upamiętnienia oficerów pomordowanych na Wschodzie. W kwietniu 1989 zorganizował pierwszą pielgrzymkę Rodzin Katyńskich do Katynia oraz przewiezienie urn z masowych grobów w Katyniu do Warszawy i ich uroczyste złożenie na Powązkach oraz w Grobie Nieznanego Żołnierza. Z jego inicjatywy powołano przy Radzie Komisję ds. Upamiętnienia Ofiar Stalinizmu z Zenonem Komenderem na czele. Wniósł duży wkład w upamiętnienie czynu bojowego Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. Jeden z głównych patronów budowy Muzeum Czynu Bojowego Kleeberczyków w gminie Wola Gułowska.

Ponadto w latach 1985–1989 był posłem na Sejm PRL IX kadencji i przewodniczącym sejmowej Komisji Odpowiedzialności Konstytucyjnej. W latach 1974–1979 oraz 1985–1990 był członkiem Rady Naczelnej ZBoWiD, w 1986 wiceprzewodniczącym Komitetu Honorowego Encyklopedii Pamięci Narodowej. W latach 1986–1989 był członkiem Ogólnopolskiego Komitetu Grunwaldzkiego. Przewodniczący Komitetu Honorowego Odbudowy Zamku w Raciborzu. 11 listopada 1988 wszedł w skład Honorowego Komitetu Obchodów 70 rocznicy Odzyskania Niepodległości przez Polskę, którego przewodnictwo objął I sekretarz KC PZPR gen. armii Wojciech Jaruzelski. W 1989 wszedł w skład Komisji ds. Rewaloryzacji Cmentarza Łyczakowskiego we Lwowie oraz Komisji ds. opieki i uporządkowania Cmentarza na Rossie w Wilnie. W 1989 kandydował do Senatu PRL z województwa warszawskiego.

Działacz lotnictwa sportowego, w latach 1964–1968 prezes, a od 1968 honorowy prezes Aeroklubu Warszawskiego.

Od 1990 działał w środowisku kombatanckim, w latach 1996–1998 był prezesem Klubu Generałów Wojska Polskiego. Był także wiceprezesem działającej w Katowicach Fundacji Nagród i Wyróżnień im. Bohaterów Wieży Spadochronowej, której celem było upamiętnienie bohaterstwa harcerzy śląskich podczas walk we wrześniu 1939.

Upamiętnienie zbrodni katyńskiej[edytuj | edytuj kod]

Był pierwszym przedstawicielem władz PRL, który oficjalnie odwiedził Katyń (w 1987)[6]. W 1987 wypowiedział się na łamach tygodnika „Panorama”, że wszędzie, gdzie na terytorium ZSRR zginęli Polacy, muszą zostać ustawione pomniki i tablice pamiątkowe. Wymienił też liczbę 15 000 polskich oficerów i stwierdził: „Musimy naszym wnukom przekazać prawdę”[7]. 5 kwietnia 1989 zorganizował wyjazd do Katynia samolotem specjalnym delegacji państwowej i grupy rodzin katyńskich. Została tam odprawiona msza i pobrana ziemia z masowych grobów. 18 kwietnia 1989 złożono ją w niszy Grobu Nieznanego Żołnierza i pod pomnikiem katyńskim na Powązkach Wojskowych. Jesienią 1989 Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa pod jego przewodnictwem zorganizowała pierwszy pociąg specjalny do Katynia dla rodzin zamordowanych[8].

Śmierć i pogrzeb[edytuj | edytuj kod]

 

Grób Romana Paszkowskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie, 23 lipca 2008

Mieszkał w Warszawie. Zmarł 16 sierpnia 1998 w Katowicach, gdzie uczestniczył w uroczystościach jubileuszu święceń kapłańskich zaprzyjaźnionego księdza[9]. W dniu 20 sierpnia biskup tarnowski Wiktor Skworc odprawił w Archikatedrze Chrystusa Króla w Katowicach mszę żałobną w intencji generała.

Został pochowany 21 sierpnia 1998 z honorami na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera D6-2-39)[10]. Uroczystość pogrzebową poprzedziła msza święta w Katedrze Polowej WP w Warszawie, którą celebrował biskup polowy Wojska Polskiego gen. dyw. Sławoj Leszek Głódź. W pogrzebie wziął udział m.in. były Prezydent RP gen. armii Wojciech Jaruzelski i były premier PRL Zbigniew Messner. Egzekwie żałobne odprawił z-ca Dziekana WP ks. płk Jan Mrugacz. Mowy pogrzebowe wygłosili: gen. dyw. Jarosław Bielecki – w imieniu Sztabu Generalnego WP, gen. broni pil. Jerzy Gotowała – w imieniu żołnierzy Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej oraz gen. bryg. dr Jan Celek – w imieniu Klubu Generałów WP.

Od 1957 służył w Wojskach Lotniczych i Obrony Przeciwlotniczej Obszaru Kraju (WL i OPL OK). Był kolejno dowódcą Centralnego Stanowiska Dowodzenia Dowódcy Wojsk Lotniczych i OPL OK (1957–1959), szefem sztabu Wojsk Obrony Przeciwlotniczej Obszaru Kraju(1959) oraz dowódcą 1 Korpusu Obrony Przeciwlotniczej Obszaru Kraju (1959–1962). W 1960 ukończył kurs pilotażu i uzyskał tytuł pilota wojskowego. W październiku 1961 awansowany na generała brygady. Nominację wręczył w Belwederze przewodniczący Rady Państwa PRL Aleksander Zawadzki.

Po utworzeniu w 1962 Wojsk Obrony Powietrznej Kraju jako odrębnego rodzaju Sił Zbrojnych, został wyznaczony na zastępcę dowódcy tych wojsk do spraw szkolenia bojowego, a następnie (od 1963) do spraw liniowych. W 1967 objął stanowisko dowódcy Wojsk Obrony Powietrznej Kraju, w miejsce usuniętego gen. Czesława Mankiewicza. Przyczynił się do znaczącego rozwoju tych wojsk. W październiku 1968 został awansowany na generała dywizji. Nominację wręczył w Belwederze przewodniczący Rady Państwa PRL marszałek Polski Marian Spychalski. W październiku 1989 awansowany do stopnia generała broni. Nominację wręczył w Belwederze Prezydent PRL gen. armii Wojciech Jaruzelski. W listopadzie 1985 został oficjalnie pożegnany przez ministra obrony narodowej gen. armii Floriana Siwickiego w związku z zakończeniem zawodowej służby wojskowej i w styczniu 1986 został przeniesiony w stan spoczynku. Łącznie służył w Wojsku Polskim przez 57 lat (z pięcioletnią przerwą związaną z aresztowaniem w czasach stalinowskich), z czego aż 25 lat w stopniu generalskim.

 wikipedia

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł płk Konstanty Szafko

 25.08.1998 r. płk Szafko Konstanty;

 

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł płk nawig. mgr inż. Władysław Hilczer

 13.09. 1998 r. płk nawig. mgr inż Hilczer Władysław;

 

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł mjr pil. Stanisław Suszczewicz

 02.11.1998 r. mjr pil. Suszczewicz Stanisław;  

 

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł mjr Arkadiusz Lewandowski

 14.12.1998 r. mjr Lewandowski Arkadiusz;

 

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł płk pil. Stanisław Szumski

1999 r. płk pil. Szumski Stanisław; 

 

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł płk nawig. Wiesław Okoń

1999 r płk nawig. Okoń Wiesław – długoletni Główny Nawigator Wojsk Lotniczych OPK.

 

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł ppłk Janusz Mowius

04.01.199 r. ppłk Mowius Janusz;

 

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł ppłk pil. Stanisław Staderski

19.02.1999 r. ppłk pil. Staderski Stanisław; 

 

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł ppłk Stanisław Trybus

22.02.1999 r. ppłk Trybus Stanisław;

 

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł płk pil. Andrzej Kolankiewicz

19.04.1999 r  płk pil. Kolankiewicz Andrzej;

 

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł płk pil. Zygmunt Paduch

19.04.1999 r  płk pil Paduch Zygmunt;

 

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł płk dypl. pil. Czesław Filonowicz

19.05.1999 r. płk dypl. pil. Filonowicz Czesław

 

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł gen. bryg. pil. Michał Polech

05.07.1999 r. gen. bryg. pil. Polech Michał – zastępca dowódcy Wojsk Lotniczych w Poznaniu.

Michał Polech (ur. 9 maja 1932 w miejscowości Odnoga, pow. Białystok, zm. 5 lipca 1999) – generał brygady pilot Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie rolnika. Przed wojną rozpoczął naukę w szkole powszechnej w Krugłym Lasku, po zajęciu rodzinnej miejscowości przez Rosjan, kontynuował naukę w szkole radzieckiej. Podczas okupacji niemieckiej był łącznikiem radzieckich oddziałów partyzanckich. Po wyzwoleniu podjął naukę w szkole podstawowej, początkowo w Krugłym Lasku, później w Rybakach. W 1950 uzyskał tzw. małą maturę.

24 września 1950 rozpoczął naukę w Oficerskiej Szkole Lotniczej Nr 4 w Dęblinie, skąd po odbyciu kursu podstawowego – przeniesiony na kurs pilotażu myśliwskiego do Oficerskiej Szkoły Lotniczej Nr 5 w Radomiu. Ukończył Oficerską Szkołę Lotniczą Nr 5 w Radomiu, jako pilot lotnictwa myśliwskiego – 30 grudnia 1951 w stopniu chorążego. Zawodową służbę wojskową rozpoczął w 31 pułku lotnictwa myśliwskiego w Warszawie-Bemowo. Służąc w tym pułku, od 6 maja 1952 był dowódcą klucza na samolotach Jak-9, od 9 sierpnia 1952 – oficerem strzelania powietrznego pułku, od 28 września 1953 – już w stopniu podporucznika został dowódcą eskadry, a od 10 stycznia 1955 – pomocnikiem dowódcy pułku do spraw pilotażu.

1 grudnia 1955 został oddelegowany na Kurs Doskonalenia Oficerów Lotnictwa w Centrum Szkolenia Lotniczego w Lipiecku, w ZSRR. Był jednym z pierwszych pilotów przeszkolonych na samolotach MiG-17. Po ukończeniu kursu, 6 października 1956 otrzymał przydział do 21 samodzielnego pułku lotnictwa rozpoznawczego w Sochaczewie na stanowisko pomocnika dowódcy pułku do spraw pilotażu. 23 czerwca 1961 został zastępcą dowódcy do spraw liniowych, a od 21 maja 1963 pełnił obowiązki dowódcy tego pułku.

W okresie od 22 października 1964 do 1 sierpnia 1967 dowodził 21 pułkiem lotnictwa rozpoznania taktycznego w Sochaczewie20 lipca 1966 – w szyku „Grot” na samolotach MiG-17 brał udział w defiladzie z okazji 1000-lecia Państwa Polskiego nad Warszawą.

Następnie studiował w Wojskowej Akademii Lotniczej im. Gagarina w Monino. Studia ukończył 30 lipca 1971 po czym został zastępcą dowódcy 3 Brandenburskiej Dywizji Lotnictwa Szturmowo-Rozpoznawczego w Świdwinie do spraw liniowych. Od 7 grudnia 1973 był dowódcą tej dywizji. Po ukończeniu Wyższego Kursu Akademickiego w Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. K. Woroszyłowa, od 17 listopada 1977 pełnił obowiązki zastępcy dowódcy Wojsk Lotniczych do spraw liniowych, a 7 maja 1979 r. był zatwierdzony na tym stanowisku. 22 lutego 1986 został zastępcą dowódcy Wojsk Lotniczych do spraw szkolenia – do 1 lipca 1990.

Od 10 grudnia 1990 pełnił funkcję szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Białymstoku5 września 1991 przeniesiony został w stan spoczynku. Był działaczem społecznym – w Klubie Generałów WP i innych organizacjach byłych żołnierzy i lotników.

Był pilotem wojskowym pierwszej klasy, posiadał nalot ponad 2860 godzin. W latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych uczestniczył w prawie wszystkich defiladach lotniczych.

Będąc w stanie spoczynku zamieszkał w Białowieży, pracował społecznie na rzecz mieszkańców Białowieży i powiatu hajnowskiego. W 1998 wybrany do Sejmiku Powiatowego.

Zmarł 5 lipca 1999. Pochowany 10 lipca 1999 na cmentarzu parafialnym w Białowieży na skraju Puszczy Białowieskiej. W pogrzebie wzięła udział delegacja WP z dowódcą Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej gen. dyw. Kazimierzem Dziokiem.

 wikipedia

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł ppłk pil. Henryk Chomczyk

23.07.99 ppłk pil Chomczyk Henryk ;

 

 

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł płk mgr Bolesław Miłek

27.07.1999 r. płk mgr Miłek Bolesław;

 

 

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł ppłk pil. Grzegorz Wojtalski

15.10.1999 r. ppłk pil. Wojtalski Grzegorz;  

 

 

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł mjr nawig. mgr Antoni Nowak

11.11.1999 r.mjr mgr nawig. Nowak Antoni ;

 

 

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł płk nawig. mgr Jerzy Bartosiak

16.11.1999 r. płk nawig. mgr Bartosiak Jerzy – jeden z członków założcieli Stowarzyszenia Seniorów Lotnictwa Operacyjnego w Poznaniu i członek Zarządu Głównego SSLW RP. 

 

 

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł płk lek. med. Jan Borucki

17.11.1999 r. płk lek. med. Borucki Jan;  

 

 

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł płk Juliusz Drenger

16.12.1999 r. płk Drenger Juliusz; 

 

 

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP