Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł płk Tadeusz Wodziczka

04.01.2004 r.  płk Wodziczka Tadeusz. Jeden z członków założycieli Stowarzyszenia Seniorów Lotnictwa Operacyjnego w Poznaniu i członek Zarządu Głównego SSLW RP. 

Uroczystości pogrzebowe  odbyły się 15 kwietnia 2004 r.  w Poznaniu, na cmentarzu Miłostow

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLWRP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł płk nawig. Eugeniusz Grysiewicz

 

05.01.2004 r. płk nawig. dr Grysiewicz Eugeniusz.

 

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLWRP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł kpt. nawig. Kazimierz Nowak

 

13.01.2004 r.  kpt. nawig. mgr Nowak Kazimierz

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLWRP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł płk dypl. pil Stanisław Warzecha

31.01.2004 r.  płk dypl. pil. Warzecha Stanisław

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Oddziału SSLWRP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł kmdr. dypl. pil. Zdzisław Ławecki

22.03.2004 r. kmdr. dypl. pil. Ławecki Zdzisław

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł ppłk Ryszard Kotyk

03.04.2004 r.  ppłk Kołtyk Ryszard

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł kmdr por. pil. mgr Stanisław Małas

27.04.2004 r.  kmdr por. pil. mgr Małas Stanisław

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł płk lek. med. Jan Bork

04.07.2004 r.  płk lek. med. Bork Jan

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł kpt. pil. Kazimierz Boczula

17.07.2004 r. kpt. pil. Boczula Kazimierz

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł płk Zenon Kujawa

18.07.2004 r. płk Kujawa Zenon

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł płk mgr inż. Józef Kubacki

04.08.2004 r.  płk mgr inż. Kubacki Józef

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł płk dypl. pil. Józef Gomółka

18.09.2004 r.  płk dypl. pil. Gomółka Józef

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł kmdr mgr Edward Rutkowski

20.09.2004 r.  kmdr mgr pedag. Rutkowski Edward

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł płk mgr inż. Kazimierz Grochowski

27.09.2004 r.  płk mgr inż. Grochowski Kazimierz

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł ppłk pil. mgr inż. Zbigniew Januszkiewicz

30.09.2004 r.  ppłk pil. mgr inż. Januszkiewicz Zbigniew

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł ppłk Eugeniusz Frąszczak

02.10.2004 r.  ppłk Frąszczak Eugeniusz

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł płk pil. mgr Józef Reczyński

24.10.2004 r.  płk pil. mgr Reczyński Józef

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł płk pil. mgr Jerzy Radecki

29.10.2004 r.  płk mgr pil Radecki Jerzy

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł gen bryg. pil Stanisław Skalski

Przejdź do wyszukiwania

Stanisław Skalski
18 i 11/12 zwycięstw
Ilustracja
generał brygady pilot Wing Commander generał brygady pilot
UK-Air-OF4 infobox.svg Wing Commander
Data i miejsce urodzenia27 listopada 1915
Kodymagubernia podolskaImperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci12 listopada 2004
WarszawaPolska
Przebieg służby
Lata służby1935–1972
Siły zbrojneOrzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne
Orzeł LWP.jpg Ludowe Wojsko Polskie
FormacjaRoundel of Poland (1921-1993).svg Lotnictwo Wojska Polskiego
RAF roundel.svg RAF
Jednostki142 Eskadra Myśliwska,
501 Dywizjon RAF,
Dywizjon 306,
Dywizjon 316,
Dywizjon 317,
Polski Zespół Myśliwski,
601 Dywizjonu RAF
Stanowiskad-ca eskadry w dywizjonach: 306316317601;
d-ca eskadry w Polskim Zespole Myśliwskim;
d-ca 131 Polskiego Skrzydła Myśliwskiego
Główne wojny i bitwyII wojna światowa:
Odznaczenia
Odznaka honorowa za Rany i Kontuzje
Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Order Krzyża Grunwaldu III klasy Krzyż Walecznych (od 1941, czterokrotnie) Medal Lotniczy (czterokrotnie) Krzyż Kampanii Wrześniowej 1939 Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939” Krzyż Czynu Bojowego Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 Medal za Warszawę 1939–1945 Medal 10-lecia Polski Ludowej Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal Komisji Edukacji Narodowej Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Krzyż Więźnia Politycznego Order Wybitnej Służby (Wielka Brytania) Krzyż Wybitnej Służby Lotniczej nadany trzykrotnie (Wielka Brytania) Gwiazda za Wojnę 1939–1945 (Wielka Brytania) Gwiazda Lotniczych Załóg w Europie z klamrą (Wielka Brytania) Gwiazda Afryki z klamrą „NORTH AFRICA 1942–43” (Wielka Brytania) Gwiazda Italii (Wielka Brytania) Medal Obrony (Wielka Brytania) Medal Wojny 1939–1945 (Wielka Brytania) francuski Croix du Combattant Croix du Combattant Volontaire 1914-1918 ribbon.svg francuski Croix du Combattant Volontaire 1939–1945 Medal Pamiątkowy Wojny 1939–1945 (Francja)
Multimedia w Wikimedia Commons
Cytaty w Wikicytatach

Stanisław Skalski (ur. 27 listopada 1915 w Kodymie, zm. 12 listopada 2004 w Warszawie) – podporucznik pilot lotnictwa wojskowego II RPmajor pilot Polskich Sił Powietrznych na Zachodziepodpułkownik (ang. wing commanderKrólewskich Sił Powietrznychgenerał brygady pilot ludowego Wojska Polskiegoas myśliwski okresu II wojny światowej o najwyższej liczbie zestrzeleń wśród polskich pilotów. Odznaczony m.in. Krzyżem Złotym i Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari. Po 1989 polityk, współtwórca partii politycznej Przymierze Samoobrona, wcześniej m.in. działacz Związku Bojowników o Wolność i Demokrację, a także Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, sygnatariusz Listu 59.

Absolwent Szkoły Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie (XI promocja, 67 lokata[1]). Walczył we wrześniu 1939, będąc dowódcą klucza w 142. eskadrze myśliwskiej. Od jesieni 1940 walczył w Anglii, uczestniczył m.in. w powietrznej bitwie o Anglię. Dowodził następnie eskadrą w dywizjonie 306 i 316dywizjonem 317, eskadrą zwaną „Cyrkiem Skalskiego” w Tunezjibrytyjskim dywizjonem 601 na Malcie i w końcu 133 Polskim Skrzydłem Myśliwskim. Oficjalnie zaliczono mu zestrzelenie 18 i 11/12 samolotów oraz 2 prawdopodobnie. W 1947 powrócił do Polski, gdzie został przez władze stalinowskie oskarżony o zdradę i skazany na karę śmierci, po czym wyrok zamieniono na dożywocie. Został zrehabilitowany w 1956. Jest autorem wspomnień z kampanii wrześniowej pt. Czarne krzyże nad Polską.

Dzieciństwo i młodość[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 27 listopada 1915 w Kodymie koło Odessy w rodzinie agronoma, jako jedyne dziecko Szymona i Józefy z domu Biernat[2]. Do Polski rodzina przeniosła się po odzyskaniu niepodległości w 1918. Zamieszkali w Dubnie, gdzie Stanisław ukończył Gimnazjum Realne im. Stanisława Konarskiego, zdając maturę w 1933[3]. Już wówczas myślał o lotnictwie. Ze studiów na Politechnice Warszawskiej, a potem w Szkole Nauk Politycznych, zrezygnował szybko. Czas spędzał głównie w Aeroklubie Mokotowskim, by popatrzeć na loty, posprzątać hangary czy umyć samolot. Skończył kurs szybowcowy, lotnicze przysposobienie wojskowe. W 1935 porzucił studia i wstąpił do wojska. Odbył szkolenie w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie[3]. W 1936 dostał się do Szkoły Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie („Szkoły Orląt”), absolwent tej uczelni (XI promocja[1]). Następnie odbył przeszkolenie myśliwskie w Wyższej Szkole Pilotażu w Grudziądzu, które ukończył w 1938. Służył w stopniu kaprala podchorążego (w tym czasie trzykrotnie był karany sankcją aresztu: 14 dni za obrazę przełożonego, 7 dni za celowe, zbyt późne otwarcie spadochronu, 3 dni za zamiar uczestnictwa w wojnie przeciw Japonii po stronie Chin). Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 października 1938 i 67. lokatą w korpusie oficerów lotnictwa, grupa liniowa[4][5]. Został wcielony do 4 pułku lotniczego w Toruniu i przydzielony do 142 eskadry myśliwskiej na stanowisko pilota[6][7].

II wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

Kampania wrześniowa 1939[edytuj | edytuj kod]

Gdy wybuchła II wojna światowa służył w 142 eskadrze myśliwskiej III/4 dywizjonu myśliwskiego w Toruniu. Latał standardowym polskim myśliwcem PZL P.11c. Już 1 września brał udział w ataku na samolot rozpoznawczy Henschel Hs 126 zakończonym zestrzeleniem niemieckiej maszyny, które zaliczono Marianowi Pisarkowi. Skalski wylądował obok zestrzelonego samolotu, opatrzył załogę i pomógł umieścić ją w szpitalu, chroniąc ją przed linczem tłumu – było to wyjątkowe zachowanie, nawiązujące do rycerskich tradycji z początków lotnictwa myśliwskiego, niespotykane podczas II wojny światowej[8]. Pierwsze zestrzelenia Skalski uzyskał 2 września (2 bombowce Dornier Do 17)[9]. 3 września zestrzelił zespołowo samolot Hs 126 i samodzielnie drugi, a 4 września bombowiec Junkers Ju 87. Łącznie w ciągu pierwszego tygodnia wojny strącił 5 niemieckich samolotów, to rekord kampanii wrześniowej. Tym samym stał się najskuteczniejszym polskim lotnikiem tego okresu i pierwszym alianckim asem II wojny światowej (tytuł ten przyznawano zwyczajowo pilotom, którzy strącili pięć lub więcej wrogich samolotów). W późniejszym okresie kampanii wykonał jeszcze kilka lotów na rozpoznanie i atakowanie celów naziemnych, bez walk powietrznych. Ogółem podczas kampanii odbył 26 godzin lotów. Wysłany został z grupą Tadeusza Rolskiego do Rumunii w celu odbioru samolotów, jakie ewentualnie miały tam dotrzeć z Francji (do czego ostatecznie nie doszło). 17 września 1939 przekroczył granicę państwową.

Bitwa o Anglię[edytuj | edytuj kod]

Po kampanii wrześniowej Skalski przedostał się z Rumunii przez Konstancę, Bejrut i Włochy do Francji, a w styczniu 1940 został stamtąd skierowany do Wielkiej Brytanii. Po przeszkoleniu na brytyjskich samolotach, pod koniec sierpnia został przydzielony do brytyjskiego 501 dywizjonu myśliwskiego Royal Air Force, w składzie którego wziął udział w bitwie o Anglię. Latał myśliwcem Hawker Hurricane. Już pierwszego dnia, 30 sierpnia 1940 zestrzelił bombowiec He 111. W ciągu kolejnych dni zestrzelił kilka dalszych samolotów (31 sierpnia Messerschmitt Bf 109, 2 września 2 Bf 109, lecz sam musiał przymusowo lądować). 5 września 1940 sam został zestrzelony nad Anglią, lecz mocno poparzony zdołał z trudem wydostać się z płonącej kabiny i wyskoczyć ze spadochronem, odniósł przy tym kontuzję[10]. Do latania powrócił pod koniec października 1940. 8 listopada 1940 zaliczono mu zespołowe zniszczenie Bf 109.

Działania nad Europą Zachodnią[edytuj | edytuj kod]

W lutym 1941 Skalski został przeniesiony do polskiego 306 dywizjonu, wykonującego w tym okresie loty bojowe nad okupowaną Europę. Wiosną 1941 został awansowany do stopnia porucznika w Polskich Siłach Zbrojnych oraz do stopnia porucznika, po czym w lipcu 1941 do stopnia kapitana w RAF. Otrzymał wówczas dowództwo eskadry B (flight B) dywizjonu. Latał od tej pory na myśliwcach Supermarine Spitfire. Między lipcem a wrześniem zaliczono Skalskiemu zestrzelenie nad Francją 5 myśliwców Bf 109, jednakże weryfikacja tych zwycięstw jest utrudniona[11]. We wrześniu 1941 Skalski został wysłany na odpoczynek od latania bojowego. Powrócił 1 marca 1942, zostając dowódcą eskadry w polskim 316 dywizjonie, stacjonującym w Northolt. Na początku maja 1942 został dowódcą polskiego 317 dywizjonu, awansując na brytyjski stopień Squadron Leader (major), jednocześnie otrzymując w tym roku awans do stopnia kapitana w PSZ. Od listopada 1942 miał ponownie przerwę w lataniu bojowym, zostając instruktorem 58. Jednostki Szkolenia Operacyjnego (58 OTU).

Afryka Północna i Sycylia[edytuj | edytuj kod]

Stanisław Skalski w 1943
Stanisław Skalski z marsz. lotnictwa Arthurem Coninghamem (po lewej) oraz gen. Kazimierzem Sosnkowskim (po prawej), 1943

W lutym 1943 zgłosił się do Polskiego Zespołu Myśliwskiego (Polish Fighting Team), działającego od marca do maja 1943 w Afryce Północnej. Mimo iż oficjalnie dowódcą jednostki był Tadeusz Rolski, zaczęła ona być znana jako „cyrk Skalskiego”[12], w uznaniu umiejętności pilotów, a zwłaszcza Skalskiego. Odniósł tam trzy zwycięstwa[13]. W 1943 został awansowany do stopnia majora w PSZ i do stopnia wing commander (podpułkownika) w RAF.

Po walkach w Afryce Anglicy zaoferowali Skalskiemu dowództwo brytyjskiego 601 dywizjonu RAF, który brał udział w desancie na Sycylii. Skalski dowodził nim od 4 lipca do 20 października 1943[14]. Skalski następnie powrócił do Anglii i w grudniu 1943 został dowódcą polskiego 131 Skrzydła Myśliwskiego, w składzie dywizjonów: 302, 308, 317. Od kwietnia 1944 dowodził polskim 133 Skrzydłem Myśliwskim (dywizjony: 306, 315, brytyjski 129), które podczas D-Day osłaniało i wspierało lądujących w Normandii żołnierzy. Latał wówczas myśliwcem P-51 Mustang III. 24 czerwca 1944 zaliczono mu ostatnie zwycięstwa, odniesione w nietypowy sposób – dwa zaatakowane przez niego nad Francją myśliwce Bf 109, zderzyły się ze sobą.

We wrześniu 1944 Skalski został wysłany do wyższej szkoły wojennej do Fort Leavenworth w USA. Prowadził następnie wykłady z taktyki dla oficerów amerykańskiej 3 Armii Powietrznej. Próbował dostać się na staż do amerykańskich jednostek na Dalekim Wschodzie, lecz został odwołany do Anglii, gdzie służył w sztabie 11 Grupy Myśliwskiej, a od marca 1945 do lutego 1946 ponownie w 133 Skrzydle w Bad Eilsen.

Zasługi wojenne[edytuj | edytuj kod]

W sumie Skalskiemu zaliczono oficjalnie, według tzw. listy Bajana, 18 zestrzelonych samolotów niemieckich, 2 zestrzelone zespołowo (zaliczone jako 11/12) i 2 prawdopodobnie oraz 4 i 1/3 uszkodzone. Sam był dwukrotnie zestrzelony podczas walki, po drugim zestrzeleniu ratował się na spadochronie i był mocno poparzony. Otrzymał odznaczenia m.in. Złoty (1944) i Srebrny (21 grudnia 1940) Krzyż Orderu Virtuti Militari (był jednym z siedmiu lotników polskich odznaczonych Krzyżem Złotym Orderu Virtuti Militari), brytyjskie Distinguished Service Order i Distinguished Flying Cross (jako jedyny cudzoziemiec – trzykrotnie), czterokrotnie Krzyż WalecznychOrder Krzyża Grunwaldu III klasy, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Po wojnie Anglicy proponowali mu obywatelstwo, możliwość latania, wykładania w akademii. Zdecydował się wracać do Polski, mając świadomość możliwości znalezienia się w więzieniu.

Czasy powojenne[edytuj | edytuj kod]

Stanisław Skalski po aresztowaniu przez MBP 1948

Stanisław Skalski postanowił powrócić do powojennej Polski. 4 czerwca 1947 opuścił Edynburg i po czterech dniach dopłynął statkiem do Gdańska, gdzie początkowo trafił do obozu repatriacyjnego „Narwik”. Następnie jako jeden z niewielu polskich pilotów powracających do kraju, został przyjęty do nowo formowanego Wojska Polskiego, gdzie w lipcu 1947 objął stanowisko inspektora do spraw techniki pilotażu.

Dokładnie rok po opuszczeniu Wielkiej Brytanii, 4 czerwca 1948 zawiadomiony przez żonę innego pilota z okresu wojny, Władysława Śliwińskiego, o jego zniknięciu, rozpoczął jego poszukiwania. W ich trakcie został aresztowany przy ulicy Filtrowej w Warszawie przez funkcjonariuszy Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego pod fałszywym zarzutem szpiegostwa na rzecz Wielkiej Brytanii we współpracy ze Śliwińskim[15]. Początkowo Skalski był przetrzymywany w areszcie w siedzibie MBP przy ulicy Koszykowej, a od 25 lipca w areszcie na Rakowieckiej. Od października 1948 do lipca 1949 podczas śledztwa był brutalnie torturowany przez oficerów MBP, m.in. Józefa Różańskiego i Adama Humera. 7 kwietnia 1950, po błyskawicznie krótkiej rozprawie, został skazany przez sędziego mjra Mieczysława Widaja na karę śmierci w tzw. procesie kiblowym. Tuż po tym Stanisław Skalski odmówił skorzystania z możliwości napisania prośby o ułaskawienie. Po otrzymaniu wiadomości o skazaniu syna, ojciec Skalskiego zmarł w wyniku zawału serca, zaś matka wpadła pod tramwaj, jednak doznała tylko niegroźnych obrażeń. 4 stycznia 1951 Najwyższy Sąd Wojskowy zatwierdził wyrok kary śmierci. 24 stycznia 1951 prezydent Bolesław Bierut wydał ułaskawienie S. Skalskiego, o co starała się matka skazanego, w wyniku czego kara śmierci została zamieniona na dożywocie (Stanisław Skalski został powiadomiony o tym 7 kwietnia 1951, co oznacza, że przez równo rok przebywał w celi oczekując na wykonanie kary śmierci). Był więziony w Zakładzie Karnym w Rawiczu, od grudnia 1953 w Zakładzie Karnym we Wronkach. Podczas uwięzienia spisywał swoje wspomnienia. Na początku 1954 roku prokuratora wojskowa podjęła działania weryfikujące oskarżenie Skalskiego. W 1955 adwokat Skalskiego składa wniosek o przyśpieszenie rewizji wyroku. 31 marca 1956 roku do Najwyższego Sądu Wojskowego wpłynął wniosek o rewizję sprawy Skalskiego wniesiony przez Naczelnego Prokuratora Wojskowego gen. Zarakowskiego. Prokurator wnosił o złagodzenie kary więzienia Skalskiemu do 12 lat[16]. Sąd nie zgodził się z wnioskiem i postanowieniem Najwyższego Sądu Wojskowego z 11 kwietnia 1956 Skalski został uwolniony z więzienia w dniu 20 kwietnia tego roku. Przyznano mu odszkodowanie w wysokości 79 tys. zł. W czerwcu 1956 w piśmie „Świat” ukazał się duży reportaż dotyczący fałszywych oskarżeń wobec Skalskiego[17].

Po zmianach w odwilży gomułkowskiej i rehabilitacji, w listopadzie 1956 powrócił do wojska i w stopniu majora został początkowo zatrudniony w sztabie Wojsk Lotniczych i Obrony Kraju. W 1957, w stopniu podpułkownika, przeszedł przeszkolenie na samolotach odrzutowych w Oficerskiej Szkole Lotniczej nr 5 w Radomiu. Służył jednak następnie głównie na stanowiskach biurowych. Na własną prośbę został przeniesiony do rezerwy 10 kwietnia 1972.

15 września 1988 uchwałą Rady Państwa został mianowany generałem brygady.

Jego wspomnienia z okresu kampanii wrześniowej pt. Czarne krzyże nad Polską było wpierw publikowane w odcinkach przez czasopismo „Kierunki”, a w 1957 zostały wydane przez wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej (ponadto w okresie więzienia Stanisław Skalski przygotowywał wspomnienia z innych okresów swojego życia i służby: Na podniebnym szlaku – do maja 1939, Miłość żąda ofiary – do 1945).

Działalność polityczna i społeczna[edytuj | edytuj kod]

W okresie PRL pozostawał bezpartyjny. Był wieloletnim członkiem Rady Naczelnej oraz Zarządu Głównego Związku Bojowników o Wolność i Demokrację, a także Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa (w kadencji 1988–1990 oraz 1990–1992)[18]. 20 maja 1968 w stopniu pułkownika został sekretarzem generalnym Aeroklubu PRL. W styczniu 1971 roku wszedł w skład Obywatelskiego Komitetu Odbudowy Zamku Królewskiego w Warszawie na czele z I sekretarzem KW PZPR Józefem Kępą[19]. W grudniu 1975 roku był sygnatariuszem Listu 59, który wyrażał sprzeciw polskich intelektualistów przeciwko zmianie Konstytucji PRL i wpisaniu do niej kierowniczej roli PZPR i wieczystego sojuszu z ZSRR[20]. W latach 80. zaangażował się w działalność Zjednoczenia Patriotycznego „Grunwald”[15]. 21 marca 1988 stanął na czele Komitetu Honorowego spotkania weteranów lotniczej służby, który został powołany z okazji 60-lecia dęblińskiej „Szkoły Orląt”. W lutym 1989 wszedł w skład działającej przy Radzie Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa Komisji do spraw Upamiętnienia Ofiar Represji Okresu Stalinowskiego[21].

wyborach parlamentarnych w 1991 kandydował bez powodzenia do Sejmu z ramienia Chrześcijańskiej Demokracji w okręgu bielskim (otrzymał 3052 głosy). Wspierał protesty Związku Zawodowego „Samoobrona”. W 1992 był współzałożycielem partii Przymierze Samoobrona[22]. W wyborach parlamentarnych w 1993 kandydował bezskutecznie z 1. miejsca listy utworzonego przez nią komitetu Samoobrona – Leppera do Sejmu w okręgu warszawskim (otrzymał 5020 głosów). Był członkiem założonego w 1993 przez Andrzeja Leppera „Komitetu Samoobrony Narodu”. Napisał również przedmowę do jego książki Samoobrona. Dlaczego? Przed czym?[23]. Przed wyborami prezydenckimi w 2000 był członkiem komitetu wyborczego gen. Tadeusza Wileckiego. Związał się ze Stowarzyszeniem Ofiar Wojny Mieczysława Janosza. W okresie tym pozostawał na uboczu życia publicznego. W sporadycznych wywiadach w prasie wypowiadał się w duchu nacjonalistycznym na tematy polityczne i społeczne[24], pisywał także w tygodniku „Ojczyzna” Bogusława Jeznacha.

Starość i śmierć[edytuj | edytuj kod]

Nagrobek Stanisława Skalskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie, 30 lipca 2006

Prasa donosiła, że w ostatnich latach życia, jako człowiek schorowany i uzależniony od pomocy osób trzecich, został okradziony przez swoich opiekunów, którzy przejęli mieszkanie i oszczędności[15]. Ostatnie miesiące życia spędził w domu pomocy społecznej. Zmarł 12 listopada 2004[25]. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera A29-tuje-3)[26]. W pogrzebie uczestniczył m.in. były prezydent RP na uchodźstwie Ryszard Kaczorowski oraz przewodniczący Samoobrony RP Andrzej Lepper. W imieniu żołnierzy Wojska Polskiego, zmarłego pożegnał ówczesny zastępca dowódcy Sił Powietrznych gen. dyw. pil. Stanisław Targosz[27].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Tablica upamiętniająca Stanisława Skalskiego na budynku, w którym zamieszkiwał po wojnie, przy al. Wyzwolenia 10 w Warszawie
Tablica upamiętniająca Stanisława Skalskiego we Wrocławiu
MiG-29 nr 4105

Kultura[edytuj | edytuj kod]

W 2005 roku powstał film dokumentalny reżyserii Zbigniewa Kowalewskiego pt. „Spętany anioł” zawierający m.in. liczne wypowiedzi samego generała[28].

W 2008 powstał wyreżyserowany przez Agnieszkę Bujas film „Żyłem, jak chciałem” opowiadający o losach Stanisława Skalskiego[29].

W 2007 ukazała się biografia generała autorstwa Katarzyny Ochabskiej pt. „Stanisław Skalski”[30]. W 2015 Grzegorz Sojda i Grzegorz Śliżewski opublikowali kolejną biografię tego lotnika pt. „Generał pilot Stanisław Skalski: portret ze światłocieniem”[31].

Tablice pamiątkowe[edytuj | edytuj kod]

Odsłonięto tablice pamiątkowe honorujące Stanisława Skalskiego: w listopadzie 2005 na budynku domu, w którym zamieszkiwał, przy al. Wyzwolenia 10 w Warszawie, 11 października 2011 w Szkole Podstawowej nr 118 im. płk. pil. Bolesława Orlińskiego we Wrocławiu[32].

Patronaty[edytuj | edytuj kod]

Patronat Stanisława Skalskiego przyjęły Wrocławski Klub Seniorów Lotnictwa[33], Szkoła Podstawowa im. gen. Stanisława Skalskiego w Polichnie[34], Zespół Szkół im. gen. Stanisława Skalskiego w Woli Mystkowskiej, Aeroklub Pomorski im. gen. Pilota Stanisława Skalskiego w Toruniu[35].

2 listopada 2015 roku podsekretarz stanu Maciej Jankowski, działając z upoważnienia Ministra Obrony Narodowej, nadał 22 Bazie Lotnictwa Taktycznego w Malborku imię gen. bryg. pil. Stanisława Skalskiego[36].

Ulice i place[edytuj | edytuj kod]

Dodatkowo 30 grudnia 2004 Rada Miasta Torunia przyjęła uchwałę nadającą nazwę „Plac Generała Pilota Stanisława Skalskiego” skrzyżowaniu ulic Okrężnej i Broniewskiego[37].

7 października 2010 roku warszawskiej ulicy pozostającej do tej pory bez nazwy, znajdującej się na Gocławiu w dzielnicy Praga-Południe nadano nazwę ulicy gen. Stanisława Skalskiego[38].

Inne[edytuj | edytuj kod]

Wizerunek pilota został umieszczony na samolocie myśliwskim MiG-29 nr 4105 z 22 Bazy Lotnictwa Taktycznego[39].

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Polska
Anglia

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia gen. Stanisława Skalskiego w zbiorach Muzeum Wojska Polskiego

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł płk Andrzej Nowicki

22.12.2004 r.  płk Nowicki Andrzej

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł kpt. pil. techn. mech. Jerzy Staszewski

02.02.2005 r.  kpt pil. techn. mech. Staszewski Jerzy

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł ppłk pil. Marian Kupczyński

06.03. 2005 r.  ppłk pil. Kupczyński Marian

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł płk dypl. pil. Jerzy Kledzik

05.04.2005 r.  płk dypl. pil. Kledzik Jerzy

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł płk Józef Adamek

02.05.2005 r. płk Adamek Józef;

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł płk mgr Władysław Cisak

17.05.2005 r.  płk mgr Cisak Władysław

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł płk pil. Aleksander Kwiatkowski

V10.06.2005 r.  płk pil. Kwiatkowski Aleksander

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł płk mgr Stanisław Stelmach

2006 r.  płk mgr Stelmach Stanisław

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł ppłk pil. Jan Staniec

16.06.2006 r.  ppłk pil. Staniec Jan

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł płk nawig. Mieczysław Beżkowski

06.07.2005 r. płk nawig. Beżkowski Mieczysław

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł płk Ryszard Okoniewski

10.07.2005 r.  płk Okoniewski Ryszard

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł kpt. lek med. Teodor Zieliński

14.07.2005 r.  kpt. lek. med. Zieliński Teodor

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł mjr mgr Eugeniusz Twardowski

23.07.2005 r.  mjr mgr Twardowski Eugeniusz

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł płk Piotr Martynowicz

02.08.2005 r.  płk Martynowicz Piotr

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł ppłk pil. Henryk Stachurski

22.08.2005 r.  ppłk pil. Stachurski Henryk

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł ppłk Ryszard Seroczyński

28.08.2005 r.  pplk Seroczyński Ryszard

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł mjr pil. Czesław Bocian

15.09.2005 r. mjr pil Bocian Czesław

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł ppłk pil. Józef Wejman

20.09.2005 r.  ppłk pil. Wejman Józef

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł płk dypl. pil. Aleksander Turczyniak

16.11.2005 r.  płk dypl. pil. Turczyniak Aleksander

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł płk dypl. pil. Eugeniusz Szul

listopad 2005 r.  płk dypl. pil. Szul Eugeniusz

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł płk Aleksander Orłowski

lgrudzień 2005 r.  płk Orłowski Aleksander

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł płk dypl. pil. Jerzy Makarewicz

12.12.2005 r.  płk dypl. pil. Makarewicz Jerzy

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł płk pil. inż. Tadeusz Pawlikowski

20.12.2005 r.  płk pil. inż. Pawlikowski Tadeusz

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł płk mgr Kazimierz Doręgowski

25.12.2005 r. płk mgr ekon. Doręgowski  Kazimierz

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł kpt. Karol Woźniak

styczeń 2006 r.  kpt. Woźniak Karol

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł chor. nawig. Zygfryd Kaniecki

09.01.2006 r. chor. nawig. Kaniecki Zygfryd

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł gen. bryg. pil. prof. dr Zdzisław Żarski

03.02.2006 r.  gen bryg. pil. prof. dr Żarski Zdzisław

Zdzisław Żarski (ur. 22 listopada 1926 w Warszawie, zm. 3 lutego 2006 tamże) – generał brygady pilot Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Do 1939 skończył 7 klas warszawskiej szkoły powszechnej, 1941-1943 uczeń gimnazjum kupieckiego w Nałęczowie.

28 listopada 1944 wstąpił do WP w Lublinie i został strzelcem 9 Zapasowego Pułku Piechoty. XII 1944 – VII 1946 podchorąży w Wojskowej Szkole Lotniczej w Zamościu przeniesionej do Dęblina, po ukończeniu nauki został podporucznikiem pilotem. Instruktor eskadry szkolnej w Radomiu, od lutego 1948 dowódca klucza lotniczego (od lipca 1948 w stopniu porucznika, a od lipca 1950 – kapitana), od 1 V 1951 dowódca szkolnej eskadry. Od X 1952 major, od marca 1953 zastępca komendanta Oficerskiej Szkoły Lotniczej w Dęblinie ds. pilotażu, od jesieni 1953 w stopniu podpułkownika, a od 15 V 1954 do jesieni 1957 komendant OSL w Dęblinie. Od 28 II 1958 zastępca komendanta Oficerskiej Szkoły Lotniczej ds. szkolenia lotniczego w Radomiu, a od 29 V 1959 komendant tej szkoły (od X 1961 w stopniu pułkownika). W 1961 skończył liceum ogólnokształcące dla pracujących w Radomiu i zdał maturę, po czym do 1963 studiował w Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. K. Woroszyłowa w Moskwie. Po studiach zastępca dowódcy 3 Korpusu Obrony Powietrznej Kraju ds. liniowych we Wrocławiu, a od stycznia 1964 dowódca 1 Korpusu Obrony Powietrznej Kraju w Warszawie. Jesienią 1966 mianowany generałem brygady; nominację wręczył mu w Belwederze przewodniczący Rady Państwa PRL Edward Ochab. Od lata 1968 szef sztabu i zastępca dowódcy Wojsk Obrony Powietrznej Kraju (WOPK). Od końca 1971 komendant Oddziału WOPK i Lotniczego Akademii Sztabu Generalnego WP. Jesienią 1978 został doktorem, a w kwietniu 1982 profesorem nadzwyczajnym nauk wojskowych. W 1980 wszedł w skład Rady Naukowej Wojskowego Instytutu Medycyny Lotniczej. Od jesieni 1984 szef Zespołu Naukowego Sztabu Generalnego WP, a od 1985 szef Zarządu Naukowo-Wydawniczego Sztabu Generalnego. 1990-1992 szef Misji Polskiej – minister pełnomocny w Komisji Nadzorczej Państw Neutralnych w Korei. Jesienią 1992 pożegnany przez ministra obrony narodowej Janusza Onyszkiewicza i przeniesiony w stan spoczynku. Spoczywa na Cmentarzu Bródnowskim (kw. 31I-3-28/29).

Członek PPR, a następnie PZPR.

 
Grób gen. Zdzisława Żarskiego na Cmentarzu Bródnowskim

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

Wikipedia

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł płk pil. Ryszard Knysz

09.02.2006 r.  płk pil. Knysz Ryszard

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł płk dypl. pil. Jerzy Figurski

13.02.2006 r.  płk dypl. pil. Figurski Jerzy

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł ppłk Edward Biernat

114.04.2006 r. ppłk Biernat Edward

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł płk pil. Ireneusz Pyrzak

18.04.2006 r.  płk pil. mgr Pyrzak Ireneusz

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł płk pil. Adam Szymanik

125.04.2006 r.  płk pil. Szymanik Adam

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł płk mgr Mikołaj Jankowiak

05.05.2006 r.  płk mgr Jankowiak Mikołaj

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł płk mgr Adolf Żelazny

12.05.2006 r.  płk mgr Żelazny Adolf

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł płk mgr Bolesław Chwałek

18.05.2006 r. płk mgr Chwałek Bolesław

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł mjr pil. inż Andrzej Wanowicz

123.05.2006 r.  mjr pil. inż. Wanowicz Andrzej

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł mjr Leszek Zając

czerwiec 2006 r.  mjr Zając Leszek

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł płk pil. Józef Filipowicz

01.06.2006 r.  płk pil. Filipowicz Józef

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł ppłk Józef Biernacki

07.06. 2006 r. ppłk Biernacki Józef

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł płk pil. Rafał Bulak

19.06.2006 r.  płk pil. Bulak Rafał

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł ppłk pil. Józef Michta

01.08.2006 r.  ppłk pil. Michta Józef

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł płk Witalis Michalak

11.08.2006 r.  płk Michalak Witalis

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł płk nawig. Antoni Olesków

17.07.2006 r.  płk nawig. Olesków Antoni

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł mjr pil. Józef Janicki

19.08.2006 r.  mjr pil. Janicki Józef

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł ppłk pil. Włodzimierz Czajkowski

02.09.2006 r.  ppłk pil. Czajkowski Włodzimierz

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł mjr Andrzej Biesiadecki

04.10.2006 r. mjr Biesiadecki Andrzej

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł por. pil. Dominik Rychłowski

08.10.2006 r.  por. pil. Rychłowski Dominik

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł płk mgr Jan Bujnik

14.11.2006 r.   płk mgr Bujnik Jan

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP

Stowarzyszenie  Seniorów  Lotnictwa  Wojskowego  Rzeczypospolitej  Polskiej

Zmarł ppłk Adam Miśkiewicz

29.12.2006 r.  ppłk Miśkiewicz Adam

Cześć Jego Pamięci!
Zarząd Główny SSLW RP